De Rode Bode van 02 Juli 2009
Alleen danst een koppel op het openingsnummer de tango.
Het is erg warm vandaag en het lijkt wel of iedereen zich heeft verstopt. Ondanks dat het rustig is, heb ik wel wat mensen aan mijn tafel.
Zij weten dat ik wegga en willen nog net even een laatste groet.
Volgende week is de laatste keer, gek hoor, en dan zit er al weer dik een jaar op. Wat gaat de tijd toch snel.
Vandaag kwam er een man, die gelukkig lachend na kon vertellen dat hij met zijn scootmobiel het water in was gereden. Het karretje deed even niet wat hij wilde en ging een andere kant op. Minstens een kwartier heeft hij al hangend in zijn stoel in het water gelegen. Het water begon bij zijn enkels en ging door tot zijn middel.
Niemand zag hem, maar uiteindelijk viel een fietser hem gelukkig op.
Bel 112 of de brandweer! Maar die kwamen niet, uiteindelijk hebben ze de man er toch uitgekregen. Gelukkig viel hij in het water niet uit zijn stoel, want zwemmen kan meneer niet i.v.m. een verlamming. Je moet maar niet bedenken, wat er had kunnen gebeuren. Nee joh, zegt hij lachend, ik heb er zelf hard om “zitten” lachen in het water. En weet je wat; het karretje doet het nog steeds, die is niet kapot te krijgen net zoals hij! Met een schijnende koplamp rijdt hij weg en groet mij met een grote glimlach!
Tot volgende week!
Komt u allen nog een keer langs?
Groetjes,
Ariadne
In de sloot
Woensdag 01 juliAlleen danst een koppel op het openingsnummer de tango.
Het is erg warm vandaag en het lijkt wel of iedereen zich heeft verstopt. Ondanks dat het rustig is, heb ik wel wat mensen aan mijn tafel.
Zij weten dat ik wegga en willen nog net even een laatste groet.
Volgende week is de laatste keer, gek hoor, en dan zit er al weer dik een jaar op. Wat gaat de tijd toch snel.
Vandaag kwam er een man, die gelukkig lachend na kon vertellen dat hij met zijn scootmobiel het water in was gereden. Het karretje deed even niet wat hij wilde en ging een andere kant op. Minstens een kwartier heeft hij al hangend in zijn stoel in het water gelegen. Het water begon bij zijn enkels en ging door tot zijn middel.
Niemand zag hem, maar uiteindelijk viel een fietser hem gelukkig op.
Bel 112 of de brandweer! Maar die kwamen niet, uiteindelijk hebben ze de man er toch uitgekregen. Gelukkig viel hij in het water niet uit zijn stoel, want zwemmen kan meneer niet i.v.m. een verlamming. Je moet maar niet bedenken, wat er had kunnen gebeuren. Nee joh, zegt hij lachend, ik heb er zelf hard om “zitten” lachen in het water. En weet je wat; het karretje doet het nog steeds, die is niet kapot te krijgen net zoals hij! Met een schijnende koplamp rijdt hij weg en groet mij met een grote glimlach!
Tot volgende week!
Komt u allen nog een keer langs?
Groetjes,
Ariadne